صدای من از گریه گرفته بود، نه از خواببیحالیم از سردرد بود، نه از خواببه هر صورت... امروز فهمیدم زندگی من جای دیگری گیر کرده. هرچه بحث و دعوا باشه، یا حس عدم توانایی، یا فشار درس حتی، بعدش فکر خودکشی برمیگرده به همون گیر و گور لعنتی. آتش زیرخاکستر، با هر جرقه ای بیرون میجهد. چه کردی با من؟؟ فکر خودکشی هم دیگه نمیتونم بروز بدم چون احتمالا باور نمیکنی و باور نکردن تو بعد از درخواست کمکم از اون، ضربه ی نهایی به من خواهد بود. ادامه مطلب

یه وقتایی دیدی همه چی رو رواله؟

امتحانتو قبول میشی، کار میکنی، چیزی یاد میگیری، نقاشی میکشی، کتاب میخونی، خبر خوب میشنوی، ...

یه وقتایی هم انگار همه چی محاله!

به یه چیز فاکینگ عجیب پی بردم. اینکه انتخاب های کل زندگی من بخاطر یه مرد بوده. چه پدر، چه برادر، چه غریبه، چه پارتنر. وحشتناکه. خیلی وحشتناکه. من کی هستم؟ من چی میخوام؟ راضی کردن مرد های اطرافم؟ جلب توجه مرد های اطرافم؟ وات ایز دیس شت؟!

از چند روز پیش که قاسم سلیمانی رو ترور کردن، تا الان هر روز استرس بوده... اوجش هم امروز بود.

تو کرمان 78 نفر از جمعیت تشییع کننده جونشونو از دست دادن!

فکر من هم مثل همه درگیر این بود که جنگ میشه یا نمیشه؟ آینده چی میشه؟

امروز صبح که از خواب پاشدم خبر اومد دیشب پایگاه های آمریکا در عراقو زدن... بدون تلفات جانی.

لمس این ها و درک جنگ برای من راحت نیست.

خبر بعدی سقوط هواپیمای اوکراین بود... کلی دانشجو با مقصد کانادا بودن تو اون پرواز...

حس دلپذیر و نوستالژی حاصل از باز کردن کد C در Visual Studio 2012 برای کار روی آن.

الان که مینویسم کرونا شایع شده تو ایران. مثل هر چیز دیگه ای تو این مملکت، آمار و اخبار ضدونقیض به گوش میرسه. تو جامعه یه عده ترسیدن، یه عده ریلکس خرید عید میکنن!

تهش چی میشه نمیدونم، اینکه کی میمونه کی میره نمیدونم، فقط میدونم که استرس اینجا زندگی کردن اونقدر زیاد شده که نگو و نپرس.

امیدوارم و باز به خدا پناه میبرم

خدایا چنان کن سرانجام کار / تو خشنود باشیو ما رستگار

به خدا هیچکس اندازه ی بابام اذیتم نکرده و اشکمو درنیاورده. اعصابمو داغون کرده این بشر. تپش قلبای استرسیم باعثش اونه. فاک دیس ورلد.

زندگیم در یک جهت هایی که دست من نبوده و نیست داره پیش میره و این باعث میشه حس کنم کسی یا چیزی یا نیرویی هست که این طور مثل یه روند برنامه ریزی شده داره پیش میره. حس میکنم دارم حست میکنم!

الان اومدم اینجا,... خب که چی؟ جاییام که یک سال پیش تو برنامهریزیهام نبود...۸ ماه پیش حرفش شد...۷ ماه پیش با امید تو برنامه قرار گرفت... ۵ ماه پیش امیدم ازش سلب شد...۲ ماه پیش خیلی غیر منتظره پر از ادامه مطلب

چرا بس نمیکنه, اذیت کردناشو؟؟؟ چطور حجم بیشعوریش اینقدددددر زیاده؟؟؟ چطور میتونه ایییییینقدر عذابآور باشه؟؟؟ چطووووور؟؟؟؟؟؟ خفهمون کردی بسه دیگه!!!

از یه آدم غریبه دارم میگم؟ نع

باورم نمیشه کمتر از 30 ساعت مونده تا تحویل سال 97. ذوق دارم. یکمی هم از کار هایی که تو 98 باید انجام بدم و پایان بازشون استرس.

بعد از یه سختی زیاد، یه فشار روحی روانی، تونستم به خودم مسلط بشم. نه اینکه تونسته باشم حق و ناحق رو بفهمم تو این قضیه بفهمم، ینی به نظرم نمیشه اصلا، ولی تونستم حالم رو خوب کنم. اولین قدم خنده و سرخوشادامه مطلب

اینقدر دلم گرفتست که تصمیم گرفتم گریه کنم. از بابام دلم گرفته. از ظلمش. از اینکه باید میزد تو دهن کسی که اشک منو دربیاره ، ولی خودش بیشتر از همه اشکمو در میاره. از مامانم دلم گرفته که اینقدر ساده و بسادامه مطلب

همیشه میگفتم مشکلات آدمو بزرگتر میکنن. میگفتم اینکه کسی هست بزرگتر از من، ینی سختی بیشتر کشیده. حالا یا شرایط بهش سخت گرفته، یا خودش به خودش سخت گرفته...

ولی... الان آمدیم تا از این دوران تصمیم گیری و برنامه ریزی خود نیز در وبلاگ جان، اثری بگذاریم.

داشتم به این فکر میکردم که منفی نگری و مثبت نگری چقدر تو پیشرفت ها و پسرفت ها تاثیر گذاره؟ نگاه چهار اثر فلورانس اسکاول شین خیلی قطعی این تاثیر رو تایید میکنه و فراتر هم میره. معتقده دلیل پیشرفت و پسرادامه مطلب